Maar als ik Wikipedia’s list of common misconceptions eens doorlees, vergaat me toch een beetje het lachen. Er zijn zoveel dingen ‘die iedereen weet’, waarheden als koeien en algemeen aanvaardbare feiten die ik doorgaans voor waar aanneem en dat niet zijn. Zo hadden volgens de lijst Vikings geen hoorns op hun helmen, droeg George Washington geen houten kunstgebit, hoef je niet 24 uur te wachten voor je iemand als vermist kunt opgeven in de VS, kunnen haaien wel degelijk kanker krijgen, heeft eendengekwaak wél een echo en groeit haar niet door als iemand overleden is.

De lijst gaat nog wel even door. En natuurlijk wist ik van een deel van de dingen wel dat ze niet klopten, maar er waren er genoeg die me verrasten. Daar sta je dan met je kritische blik en blijkt opeens dat je een stuk meer aanneemt dan je zelf denkt. En toch is het echt zo: want als Wikipedia het zegt…

De cover van Happinez 5-2011

Een nieuwe Happinez en over wijsheid nog wel. Nou nou. Vol goede moed ga ik aan de slag en begin met lezen. Maar ik moet zeggen dat deze editie een stuk meer irritatie oproept dan de vorige die ik heb gerecenseerd: er staat onwaarschijnlijk veel onzin in dit nummer.

Het begint helemaal niet zo slecht. Het interview met Geertje Couwenbergh vind ik leuk. Ik ken haar alleen van naam en dacht dat ze heel zweverig was, maar dat blijkt reuze mee te vallen. Ik ren niet meteen naar de winkel voor haar nieuwe boek, maar ik ben aangenaam verrast dat er een down to earth artikel in de Happinez staat.

De column van de hoofdredactrice, daar word ik niet zo blij van – iemand die vast een heel leuk inkomen krijgt voor dit blad en dan vertelt hoe ze soms bijna haar schoonmaakster benijdt omdat die zo trots is op haar zoon en hard werkt om haar kinderen een beter leven te geven dan ze zelf heeft gehad. Ik denk persoonlijk dat de schoonmaakster waarschijnlijk wel met háár zou willen ruilen, gedreven of niet.

Daarna gaat het snel bergafwaarts. Dat ze homeopathische aftersun aan de man brengen op de beautypagina, alla, maar als ik vervolgens adviezen voorbij zien komen over dat we allemaal aan de goeroe moeten of dat het goed is voor je energiebanen om in de zon kijken, dan gaan mijn stekels wel behoorlijk overeind staan. Een overzicht van de belangrijkste artikelen.

Damanhur: Utopia bestaat

“Daar sta ik in tranen, midden in een spiraal van stenen op een veld in de Italiaanse zon. Dat had ik niet gedacht – dat het me zo diep zou raken. Er moet hier een loeisterk veld van energie aanwezig zijn. “

Oberto Airaudi alias Falco, de oprichter van Damanhur (versoil2012.altervista.org)

Lisette Thooft is op bezoek bij een Italiaanse leefgemeenschap en blijkbaar is het daar energetisch maar een heftige boel. Ze vertelt hoe ze luistert naar bomenmuziek, onder een soort spirituele droogkap gaat en danst onder de sterrenhemel van Atlantis. Damanhur is een wereldje apart. De wikipedia deelt ze in als ‘nieuwe religieuze beweging’. Gesticht in 1975 door Oberto Airaudi (tegenwoordig Falco) begon de commune met 24 leden. Inmiddels zijn er zo’n 1000 volgelingen die in de Damanhur-federatie wonen. Als ik het zo lees raak ik een beetje gefascineerd: het zijn duidelijk onschadelijke en vriendelijke mensen, maar geloven ze echt dat ze telepathisch communiceren met planten? Ze geloven in ieder geval wel dat de planten in staat zijn om muziek te maken. Daarnaast hebben ze een eigen tempel uitgehakt in een berg, wonen ze in boomhutten en geloven ze dat ze door positief en optimistisch te zijn dat uitstralen naar de hele wereld via een netwerk van synchronisiteitslijnen. Deze mensen zijn zo interessant dat ze een eigen artikel verdienen. Over Damanhur dus binnenkort meer.

Lisette loopt duidelijk helemaal met ze weg. Over de droogkap (een Pranabehandeling à 50 euro) schrijft ze:

“Ik luister en haal diep adem. Na enige tijd komt er een droom in me op van een paar weken eerder. Daarin ben ik in een ruimteschip aan het oefenen. Ik weet dat op het dak een vliegdekbaan is, het ziet eruit als giga zonnepanelen, vanwaar je op kunt stijgen, het universum in, en dat het ooit de bedoeling is dat ik dat doe. Nu, onder het selfica apparaat van Falco, weet ik opeens dat die droom over Damanhur gaat. Ja, zeg ik innerlijk, ja, ik ben bereid om op te stijgen. Ja, ik wil. ”

Vliegen is misschien nog een beetje lastig, maar zweven kan Lisette in elk geval al prima.

Durf te vertrouwen op je eigen wijsheid

Barry Long (barrylongweb.com)

Ik bof maar: het volgende artikel is van dezelfde schrijfster. Ze vertelt over haar zoektocht naar wijsheid, want volgens haar is wijsheid het grootste goed. Daar zou ze op zich een punt kunnen hebben, maar vervolgens adviseert ze om een goeroe te volgen. Maar niet te lang, want je moet natuurlijk wel je eigen weg volgen. Zo vertelt ze dat ze zelf jarenlang Australische goeroe Barry Long heeft gevolgd. Nu ben ik niet zo thuis in de goeroes, maar ik zie weinig revolutionairs in wat deze meneer te vertellen had. Hooguit dat hij aardig wat over seks heeft geschreven. Heteroseksuele seks, dat wel. Hij geloofde in een soort van archetypische pure vrouw en een nobele man. Ik krijg er een beetje een ongemakkelijk gevoel van zodra ik opeens dat soort termen voorbij zie komen. Ik ben liever mezelf.

Maar: geen nood, niet iedereen hoeft aan de goeroe.

“Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat iederéén een goeroe moet volgen. Ben je perfect opgevoed door twee, wijze liefhebbende ouders of ben je een zeer oude ziel die de in vorige levens opgedane wijsheid nu bewust kan leven, dan heb je geen goeroe nodig. “

Gelukkig maar.

Vervolgens komt er een verhaal over een sufi-mysticus uit 642 en zelfs Osho (ofwel: Bhagwan Shree Rajneesh) komt voorbij. Nog anderhalve bladzijde verder met parabels over dauwdruppels  en vlammetjes met wijsheid komen we uit bij de conclusie:

Wijsheid doe je op door te leven, door je te proberen te verplaatsen in anderen en door problemen van meerdere kanten te bekijken.

Naja, dat lijkt me best een mooie conclusie, maar daarvoor hoef je toch niet naar een goeroe? Ik denk niet dat mijn ziel nou zo oud is, maar ik ben heel wel in staat om onzin te spotten als ik het in een blad zie staan.

Mantra’s zingen je geest tot rust

Mani-steen met Om Mani Padme Hum in het Tibetaans (wikipedia)

Mantra’s kennen we allemaal wel: je neemt een woord en je herhaalt het. Heel vaak. Heel heel vaak. En dat is goed voor je. De bekendste is waarschijnlijk “Om mani padme hum“, maar er zijn er vele. Waarschijnlijk voel je jezelf best dom als je voor de eerste keer op een kleedje 108 keer een tongbreker in het Sanskriet moet reciteren, maar het lijkt erop dat net als bij meditatie de effecten van mantra’s meetbaar positief zijn. Ja, zegt Happinez, want:

‘Het gaat om de trillingen die de klanken voortbrengen. Die werken in op je lichaam en geest. Als je ervan uitgaat dat alles trilling en energie is, dus ook wij mensen, dan is het geen vreemd idee dat de trillingen die we voortbrengen door te zingen ons beïnvloeden. De vibraties die een mantra opbrengt, verspreiden zich door je hele lichaam. Ze stromen naar je hart, je lever, je nieren – alle organen worden aangeraakt. Ook in het lichaam opgeslagen emoties kunnen door een mantra worden losgetrild en ‘schoongemaakt’.

Eh, nee. Wat er wel gebeurt, is dat je door mantra’s langzamer gaat ademhalen en dat is volgens dit onderzoek goed voor je. Ik kan verder niet veel onderzoek vinden zonder op allerlei Swami Salami-sites te komen, maar alhoewel ik het artikel niet helemaal kan volgen vind ik het er wel plausibel uitzien. Plausibeler in ieder geval dan ‘een soort innerlijke acupunctuur’ die als een plumeau je zorgen wegveegt. Met trillingen uiteraard.

De helende kracht van de zon

In deze sappige groene blaadjes zorgt zonlicht voor fotosynthese (commons.wikimedia.org)

Bij dit artikel gaat het echt de verkeerde kant op. Ja, het klopt dat je vitamine D aanmaakt onder invloed van zonlicht. Maar als we vervolgens een kan water in de zon moeten zetten om hem op te laden met zonnekracht ‘net als planten dat doen’ begin ik toch verontwaardigd te splutteren. Planten hebben – heel erg kort door de bocht – chlorofylpigment in hun cellen waarmee ze de fotonen die op het blad vallen opnemen en de energie die daarbij beschikbaar komt gebruiken om de fotosynthese op te starten. Dit is een uitgebreid bestudeerd en complex proces – om te zeggen dat een emmertje water hetzelfde kan vind ik eigenlijk een belediging voor de plantenwereld.

Als ze vervolgens aankomen met Hira Ratan Matek en tips over zonstaren ben ik echt klaar met dit artikel. Niet met meneer Matek (HRM voor ingewijden), over hem ga ik binnenkort meer vertellen. Maar mensen adviseren dat het goed is voor snellere genezing van lichaamscellen om in de zon te gaan kijken is van de gekke. Ten eerste omdat het nergens op slaat, ten tweede omdat het gewoon niet goed voor je ogen is. Meestal is de schade niet permanent, maar je ogen zijn gevoelige instrumenten en er zijn een heleboel wetenschappers die daar over kunnen meepraten.

Katja Schuurman (midden) denkt dat gedachten waterkristallen kunnen beïnvloeden. Hier zien we Katja in GTST (commons.wikimedia.org)

Mild geërgerd lees ik door. Het wordt er niet beter op naarmate ik verder blader. Zo kom ik een interview tegen met Katja Schuurman die gelooft dat waterkristallen beïnvloed kunnen worden door negatieve gedachten. ‘We bestaan voor zo’n 80% uit water, dus als gedachten dit met water kunnen doen, stel je dan eens voor hoe ze ons kunnen beïnvloeden’. Het idee is afkomstig uit de documentaire “What the bleep: down the rabbithole“, een niet zo goed geslaagde poging om wetenschap en religie te combineren. Uiteindelijk is het toch allemaal weer quantum. Blijkbaar heeft Katja helaas dan weer niet opgezocht hoe dat is gegaan met dat wateronderzoek, want dan had ze geweten dat het werk van Japanse wetenschapper Masuru Emoto allang volledig ontkracht is. Skepsis schreef er in 2006 al over. Niet dat dat de man er overigens van weerhoudt om allerlei resonantie-magneet-kristal apparaten te verkopen op zijn website.

Ik begin nu toch maar in een wat hoger tempo te bladeren, want hier word ik niet vrolijker van. In de column ‘Inzicht’ tref ik de overtreffende trap aan: de schrijfster was haar kat kwijt en besloot om dan maar een kattenmedium in te schakelen. Na wat heen en weer gechannel met de poes (30 euro per telefonisch consult) blijkt Maus weer op te duiken. Het meest wonderbaarlijke aan dit verhaal vind ik dat het gepresenteerd wordt alsof het de normaalste zaak is van de wereld dat je iemand belt die telepathisch met katten praat.

Hier kan zelfs een interview met Alain de Botton over zijn boek ‘A religion for atheists‘ niet veel goed aan maken. Ironisch genoeg is deze Happinez over wijsheid alles behalve goed wijs.

Op een dag krijgt Weense atheïst Niko Alm een brochure in de bus over de do’s en don’ts van een nieuw rijbewijs. Een van de punten op de lijst is dat alle hoofddeksels verboden zijn, tenzij ze onderdeel uitmaken van iemands geloof. Alm besluit om dit uit te testen en als aanhanger van the Church of The Flying Spaghetti Monster op de foto te gaan met een vergiet op zijn hoofd. Na een aantal malen heen en weer getouwtrek en zelfs een tripje naar de dokter om te bewijzen dat hij niet gek is, krijgt Alm zijn zin en mag hij zijn rijbewijs ophalen.

Het rijbewijs in kwestie

Hoe grappig ook, er zit een duidelijk statement achter deze actie. Alm voert al langere tijd actie tegen de privileges die de kerk en religie krijgen. Hij is van mening dat het krom is dat er andere regels gelden voor religieuze mensen als niet-religieuze mensen als het gaat om foto’s. En tja, daar heeft hij natuurlijk wel een punt en met zijn absurde ‘religieuze uiting’ maakt hij dat wel in één keer pijnlijk zichtbaar.

Overigens is Alm nog niet klaar met zijn actie. Hij heeft een prijsvraag uitgeschreven voor de portretfoto met de meest creatieve religieuze hoofdbedekking. De hoofdprijs is een trip naar Cuba, dus wie zich verveelt tijdens deze druilerige zomerdagen heeft nog wat te doen…

Foto voorzijde: wikipedia

Click here to view the embedded video.

Volgende keer kom ik beter beslagen ten ijs met Bob’s humbug detection kit. In simpele termen legt Bob de basics uit van skepticisme, de wetenschappelijke methode, Occam’s razor en diverse drogredenen. Voor de liefhebbers is er ook nog Bob’s psychic humbug detection kit en voor de echte diehards is er de Hunting Humbug 101 podcast cursus met maar liefst 36 afleveringen. Knappe zweefneef die me nu nog tegen de vlakte kletst.

Robert Lewis, de auteur van de humbug detection kit

De auteur van de website, Bob Lewis, laat op zijn blog weten dat hij goochelaar en schrijver is.  Hij beschrijft zijn missie als volgt:

‘Humbug is all around us. It comes from the media, politicians, businessmen, frauds and quacks, and people just like you and me. Anyone with an agenda or a desire to make a quick buck may be tempted to use humbug to further their own goals. Others may be honestly mistaken or self deluded. [...] To some extent, you can rely on people like myself, Penn & Teller, James Randi, Richard Dawkins, and many others [...]. However, there’s just too much of it. There’s no way you’re ever going to be able to completely rely on any such source or sources to give you all the information on all the humbug that’s out there [...] . So it’s important that you’re able to detect humbug for yourself’.

In Bob we trust. Enjoy!

Oorspronkelijk was de crocoduck een creatie van Chih-Yuan Chen. In het boek van de Taiwanese schrijver wordt krokodil Guji Guji in een familie eenden grootgebracht, uiteraard met alle complicaties van dien. Dit heeft echter weinig te maken met het concept waarmee de creationisten aan de haal zijn gegaan.

In een debat in 2007 op ABC’s Nightline presenteerden Kirk Cameron en Ray Comfort hét bewijs waarom de evolutietheorie niet waar is: de crocoduck. Hun redenatie was als volgt: als organismen door evolutie van de ene soort in de andere overgaan, waarom is er geen overgang van een reptiel naar een vogel? Het vogelbekdier was precies zoals God hem gemaakt had, maar het feit dat er geen crocoduck was, dat was wel vrij verdacht. Het moge duidelijk zijn dat deze kritiek in wetenschappelijke kringen met gehoon ontvangen werd. Helaas voor de creationisten werd overigens in 2009 bekend dat er grote vogels hebben bestaan met tanden die behoorlijk wat weg hebben van de crocoduck, de pelagornithidenfamilie. Vrij snel daarna werd het redelijk stil bij Cameron en Comfort over hun grote ‘bewijs’.

Juist door de absurditeit van de crocoduck bleef het idee echter hangen. Het concept werd omarmd als het voorbeeld van ‘when the creationists fail to get the point’. Geen betere naam dus voor een prijs die in het leven is geroepen voor het liegebeest van het jaar die het niet zo nauw neemt met de waarheid om de ideeën van het creationisme te promoten. De Crocoduck Awards bestaan sinds 2008 en worden jaarlijks uitgereikt.

Voor dit jaar zijn de kandidaten al bekend, maar wie interesse heeft mag zelf nog extra nominaties indienen. Wees er wel snel bij, want de bekendmaking vindt plaats in september.

Een van de grote problemen die de creationisten hebben is de C14-methode. Deze methode wordt gebruikt om relatief ‘jonge’ objecten te dateren (tot ca. 60.000 jaar oud) en dat past natuurlijk niet zo goed in de Young Earth-theorie dat de aarde pas 10.000 jaar bestaat. Er zijn dan ook de nodige websites waar ‘bewijs’ wordt geleverd dat deze methode onbetrouwbaar is. Zo meldt deze site dat “The shells of living mollusks have been dated using the carbon 14 method, only to find that the method gave it a date as having been dead for 23,000 years!” En dat is nog maar één van de voorbeelden op de site. Ook answersingenesis.com vindt dat er grote gaten zitten in de theorieën omtrent koolstofdatering. Alleen jammer dat de crux van hun argument lijkt te zijn dat de wetenschap de invloed van de genesisoverstroming niet heeft meegenomen. Bovendien kunnen we niet weten wat er in het verleden zich heeft afgespeeld, omdat we er niet bij waren. Tja, tegen dat laatste kan ik inderdaad weinig inbrengen. Ik was er inderdaad niet bij.

Wie verder googlet op C14 en creationisme, komt vele sites tegen die allemaal met onderzoeken komen en bewijsmateriaal waarom koolstofdatering niet betrouwbaar is, met verwijzing naar wetenschappelijke journals en al. Genoeg om de skepticus zich toch eens achter zijn oren te laten krabben. Het kan toch niet zo zijn dat de methode toch niet betrouwbaar is?

Gelukkig is er altijd nog Potholer54. Oorspronkelijk alleen bekend onder dit pseudoniem (inmiddels is bekend dat het om journalist Peter Hadfield gaat) weerlegt hij op zijn youtube-kanaal op scherpe en humoristische wijze de zie-je-wel-het-werkt-niet argumenten van de Young Earth-aanhangers, inclusief de 8000 jaar oude pinguins. Dus voor wie er nog twijfel had: Potholer54 legt het in dit hilarische filmpje nog één keer uit…

Click here to view the embedded video.

Op het moment van schrijven van dit stukje hebben er al zo’n 800.000 mensen hun handtekening gezet tegen de zogenaamde THMPD-directive die de ondergang zou betekenen van alle natuurgeneesmiddelen in de EU. Wat me alleen opvalt is dat ze nergens een link hebben geplaatst naar extra informatie over de richtlijn. Het enige dat er staat is:

“The EU has just blocked our access to many herbal medicines, and already some household remedies are being taken off the shelves.

A new EU Directive came into force this week that erects high barriers to any herbal remedy that hasn’t been on the market for 30 years — including virtually all Chinese, Ayurvedic, and African traditional medicine. The EU Commission itself has recognised this is an over-regulation that will needlessly restrict consumer choice, but has done nothing to change it. “

Ik ben eens gaan rondneuzen op de THMPD-site om uit te zoeken waar de commotie over gaat.

The European legislation regarding herbal medicines has undergone significant changes over the last few years. As of 2011, herbal medicines will require full licensing throughout the European Union. In any European country after this date it will be illegal to sell or supply any herbal medicine that has not been licensed.”

Oftewel: natuurgeneesmiddelen worden helemaal niet verboden, ze moeten alleen gelicenseerd worden. Dat betekent dat de werking  van de geneesmiddelen moet worden aangetoond en dat getest moet worden op de schadelijkheid van mogelijke bijwerkingen. En dat lijkt me niet meer dan terecht.

Ter vergelijking: hoeveel kritiek mensen ook kunnen hebben op Big Pharma, het kost gemiddeld zo’n 10-12 jaar en tussen 500 miljoen en twee miljard dollar om een nieuw medicijn te ontwikkelen. In deze tijd worden de stoffen getest op dieren, gezonde mensen en patiënten. Er wordt getoetst of de werking van het geneesmiddel wel significant is aan te tonen. Er wordt gekeken naar hoeveel bijwerkingen er bij mensen optreden. Er wordt gekeken naar de giftigheid van de werkzame stoffen. Kortom: alles wordt zeer grondig onderzocht voor het product op de markt mag komen.

Daarentegen is er nauwelijks tot geen regulatie op natuurgeneesmiddelen. Het maakt niet uit wat ik in mijn pillen en poedertjes stop, zolang er natuurlijk geneesmiddel op staat mag het op de markt komen. En dat biedt wel heel veel ruimte aan charlatans. Volgens mij is het allemaal helemaal niet moeilijk: als jij kunt aantonen dat je geneesmiddel werkt, dan mag je dat mét licensie, gewoon verkopen. Een licensie wil niet anders zeggen dan dat je middel effectief en veilig is, precies zoals ik van een geneesmiddel verwacht.

Overigens blijkt het allemaal lang niet zo’n donderslag bij heldere hemel te zijn als de paniek impliceert: het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen meldt fijntjes op hun website dat de bedrijven die hun kruidengeneesmiddelen al langere tijd aan de man brengen al in 2004 al een bericht gehad hebben dat deze richtlijn er aan kwam en wat er nodig is voor licensie.

Bovendien is één van de eisen dat een product al meer dan 30 jaar gebruikt is ten eerste niet nieuw (dat was in de richtlijn van 2005 ook al het geval), maar zou dat toch moeten lukken, aangezien die Chinese, Afrikaanse en ayurvedische middeltjes al eeuwenoud en bijzonder heilzaam zijn. Als de middelen zo goed werken als de achterban gelooft is dit een duidelijk geval van een storm in een glas kruidendrank…

Happinez 3 2011 (webshop happinez)

De derde editie van de Happinez van dit jaar staat in het teken van jezelf vinden. In deze drukke tijden met zoveel keuzes die elk mens kan en moet maken wil de Happinez een steuntje in de rug bieden om je staande te houden in een veranderende wereld.  De artikelen op de cover gaan (bijna) allemaal over dit thema.

Tarot voor thuis (bladzijde 108)

Zelfs de Happinez laat in het midden of de kaarten daadwerkelijk iets te maken hebben met een hogere macht, of dat het een methode is om zaken op een rijtje te krijgen waar je mee zit. Voor dat laatste lijkt tarot me net zo’n manier om helderheid te krijgen als het kernkwaliteitenspel waar ik vaker dan me lief is op werktrainingen mee om de oren ben geslagen. Alleen heeft dit mooiere plaatjes. Misschien moet ik maar mee op de lezersworkshop om er een beter beeld van te krijgen.

Oosterse wijsheid voor een stralende huid (bladzijde 58)

Hoe een stralende huid bij kan dragen aan jezelf vinden is me niet geheel duidelijk. Aan de andere kant is me al eerder opgevallen dat voor een blad dat innerlijke verrijking zoekt er toch ook behoorlijk wat aandacht is voor het aan de man brengen van spulletjes om je uiterlijk te verfraaien. Van de 33 bladzijdes met advertenties die ik aantref in dit blad gaan er maar liefst 13 over de uitwendige mens. Naast de poeders en smeerseltjes zijn er natuurlijk ook methoden die gebruik maken van Oosterse wijsheden om jezelf te laten stralen. Wat me in dit rijtje opvalt is de acupunctuur. Nu heb ik onlangs het boek gelezen van Simon Singh over acupunctuur en andere alternatieve geneeswijzen, Trick or Treatment.  In dit boek wordt op onderhoudende en wetenschappelijk onderbouwde manier uitgelegd dat de werking van acupunctuur als geneeswijze nooit is aangetoond. Maar kan het wellicht iets betekenen voor kraaienpootjes? De journaliste in de Happinez vertelt vol enthousiasme hoe de behandelingen haar rimpels als sneeuw voor de zon doen verdwijnen. Hartstikke mooi natuurlijk, maar hadden we daar misschien een voor- en na-foto van mogen hebben? Ik had graag even meegekeken naar het resultaat.

Cosmetische acupunctuur is een hot topic (cosmetische-acupunctuur.nl)

Dan maar het net op. Een ronde langs Google wijst uit dat cosmetische acupunctuur inderdaad een hot topic is: de ene na de andere website biedt behandelingen aan voor een niet zo schappelijke prijs. Maar werkt het wel echt? Na 15 sites met holistische behandelingen kom ik aan op thebeautybrains.com: een (zelfbenoemde) wetenschappelijke kijk op cosmetica. Het oordeel? Begin er maar niet aan, die acupunctuur. De ene helft van de claims kan niet worden aangetoond, de andere helft zijn slechts holle frasen. Het meest interessante van dit artikel is echter niet het artikel zelf (er wordt namelijk niet gerefereerd aan daadwerkelijk onderzoek, dus waar de auteur die conclusie op baseert blijft nogal in het luchtledige hangen), maar de discussie die losbarst in de commentaren, anders dan in het artikel hier en daar met onderbouwde standpunten. Uiteindelijk lijkt het er aan het einde van twee pagina’s commentaar op dat het bewijs voor de werking van cosmetische acupunctuur voornamelijk anecdotisch is, hetgeen voor de gelovigen afdoende lijkt te zijn en voor de skeptici niet. Ik blijf tot nader order in het skepsiskamp. Volgens mij ben je meer gebaat bij gezond eten en lichaamsbeweging om je huid gezond te houden dan om duizenden kleine naaldjes in je hoofd te laten prikken voor 185 euro per behandeling (kijk ook eens naar de video!).

Zeven dagen als een nomade (bladzijde 30)

Happinez romantiseert het harde bestaan van de Touaregs (sonadero.blogspot.com)

Het nomadenverhaal irriteert me een beetje om eerlijk te zijn. Volgens mij hebben veel mensen een idealistisch beeld van nomade zijn. Vrijheid, de wind in je haren, geen vastigheid en geen bezit om je zorgen over te maken. De nomaden beschreven in dit artikel zijn echter niet zo vrij als ik wikipedia mag geloven: de Touareg hebben een kastesysteem dat in sommige streken grenst aan slavernij, ze zijn al meerdere malen slaags geraakt met de lokale overheden en hun gebied in Nigeria wordt bedreigd door de uraniumwinning die daar plaatsvindt. Ik vraag eerlijk gezegd me af hoe een vakantietripje door de woestijn zich verhoudt tot het leven van nomadisch volk. Volgens mij is nomade zijn best hard werken. En makkelijk is het al helemaal niet.

De glimlach van een kameel (blog.webshots.com)

Dat gezegd hebbende lees ik wel een heleboel interessante dingen over de Touareg in het artikel op Wikipedia: ze hebben muziekfestivals, ongebruikelijke sporten (rennend worstelen lijkt me best moeilijk) en in plaats van de vrouwen zijn het de mannen die gesluierd zijn. Wikipedia-artikelen zijn nooit heel uitgebreid maar wat er staat intrigeert me wel. Misschien wel iets om me eens in te verdiepen. Persoonlijk vind ik het interessanter dan de  pogingen van de journaliste om de glimlach van haar kameel te interpreteren. Maar goed, zonder het artikel over nomades had ik dit allemaal niet gelezen, dus uiteindelijk is het toch nog een positieve ervaring geworden. Met of zonder kameel.

Test: ben je aarde, lucht, water of vuur? (bladzijde 68)

Adriaan Hoogendijk (adriaanhoogendijk.blogspot.com)

De elementenvierhoek is ontwikkeld door filosoof en loopbaanadviseur Adriaan Hoogendijk. Het achterliggende idee is dat ieder mens verschillende eigenschappen in verschillende mate meedraagt. Zo staat vuur voor verlangen en passie, lucht voor ideeën en associaties, water voor meelevendheid en communicatie en aarde voor praktischheid en discipline. Aan de hand van een kwadrant kun je aflezen welk type je bent, wat je sterke kanten zijn en wat je valkuilen zijn. Ik blijk een ‘zinzoeker’ te zijn. ‘Bij jou zijn alle elementen sterk ontwikkeld en je slaagt dan ook in wat je aanpakt. Maar waarschijnlijk bekruipt je dan vaak het ‘is dit alles?’ gevoel’. Hmm. Dit klinkt bekend. Ik herken mezelf wel in de omschrijving. En ik heb de test eerlijk ingevuld, zonder eerst te kijken welk type ik het liefst wilde zijn. Best leuk. Alleen voel ik me dan niet echt geholpen door het advies dat ik meer moet luisteren naar mijn ziel en de wijsheid van mijn lichaam moet volgen. Ik snap best wat ze bedoelen, maar de formulering roept bij mij wat irritatie op. Maar ja, het bleek al tijdens de test dat ik liever direct communiceer dan in vage bewoordingen.

Trouw blijven aan jezelf (bladzijde 100)

keuzestress (lifehacking.nl)

In het artikel over trouw aan jezelf blijven gaat het over keuzestress. Angst om keuzes te maken, omdat we overspoeld worden door mogelijkheden, omdat we bang zijn het verkeerde te kiezen, of omdat we bang zijn dat we de boot missen als we ons ergens op vastleggen. Volgens mij is dat iets dat iedereen wel herkent. De adviezen die de Happinez geeft zijn wat mij betreft zinnig maar niet revolutionair: realiseer je dat er geen Goede of Slechte keuzes zijn, praat er eens over met iemand, slaap er eens een nachtje (of drie) over als je ergens niet uitkomt, denk goed na over wat je nu echt belangrijk vindt in het leven. In het artikel wordt ook de antroposofische methode uitgelegd om zelfonderzoek te doen. Ik heb niets met antroposofie, maar er zijn vast genoeg mensen die er veel plezier en baat bij hebben.Of je iets met dit artikel kunt lijkt me heel persoonlijk. Ik denk dat een skepticus niet snel in de doelgroep valt.

Onzin is storend

Happinez lijdt voor mij aan hetzelfde euvel als waar veel vrouwenbladen aan lijden. Bij de meeste artikelen vraag ik me af waarom ik het lees. De consequentie hiervan is natuurlijk wel dat mijn recensie daardoor ook gekleurd wordt: ik snap niet zo goed waar de Happinez nu precies over gaat. Aan de andere kant: is dat erg? Volgens mij is dat een kwestie van smaak en dat mag best terugkomen in een recensie. Ik ben me er alleen wel van bewust dat het meespeelt in het beeld dat ik schets.

Maansteen (ml-silver.nl)

Wat me wel ronduit stoort is dat de redactie af en toe dingen in artikelen zet alsof het algemeen bekend is, terwijl het volgens mij je reinste kolder is. Het mooiste voorbeeld hiervan is het welkomstgeschenk op bladzijde 67: de maansteenketting. Nieuwe abonnees ontvangen deze ketting, want deze ‘staat bekend om het geven van inspiratie en het versterken van je intuïtie. [...] Leuk om te weten: de glans van de stenen verandert met de stand van de maan.”

Pardon u zegt? Nog afgezien van of stenen wel of niet een effect hebben op je persoonlijkheid of gezondheid – hoezo verandert de glans van de stenen met het licht van de maan?

Maansteen bestaat uit twee soorten kwarts, albiet en orthoklaas. Deze liggen in laagjes op elkaar gestapeld waardoor het licht wordt gebroken en alle kanten op wordt verspreid. Dit zorgt voor de karakteristieke melkachtige  kleur van maansteen. Ik heb echter nog nooit gehoord dat het licht verandert bij de stand van de maan. Ik kan op internet ook helemaal nergens informatie vinden buiten de gebruikelijke edelstenentherapiesites over wat dit gedrag zou veroorzaken. Wat moet ik me hier überhaupt bij voorstellen? Is dat alleen als je hem in het maanlicht houdt, of verandert ie ook van kleur overdag? Maar goed, ik zou geen fatsoenlijke skepticus zijn als ik niet dit zelf wilde toetsen. Ik heb een armbandje geërfd van mijn grootmoeder, mét een maansteen erin. Ik ben best bereid om een maandje of wat te monitoren of er kleurveranderingen optreden. Maar dan wel op een wetenschappelijk verantwoorde manier, als ik er eentje kan verzinnen. Want ik ga niet zomaar wat roepen natuurlijk…

Ik woon op nummer 74 - wat is daarvan de betekenis? (bron: menoor bewegwijzering)

Aangezien ik het beu was om post van de buren te krijgen heb ik besloten om toch maar eens een huisnummer te regelen voor mijn huis. De vorige bewoner heeft als creatieve oplossing het  nummer in de deurpost gekerfd en niet alle postbodes in de buurt weten daar raad mee. Tijd om eens te googelen naar een huisnummerwinkel. Tot mijn verbazing kwamen er op mijn zoekopdracht talloze sites naar boven die je vertellen wat je huisnummer betekent voor het huis waar je woont.

Want, zo stel astroweb:

“Door het huisnummer heeft ieder huis een bepaalde energie, die bepalend is voor de gebeurtenissen in ons leven gedurende de tijd dat we in het betreffende huis wonen. Het huisnummer is dus ook belangrijk voor onze karmische processen. De energie van het huisnummer is duidelijk anders dan de aardstralen. Even zo gaan we op een bepaalde plek wonen, in een welbepaald huis met een welbepaald huisnummer, die eveneens een invloed op ons kunnen uitoefenen. Elk cijfer, ieder getal heeft een specifieke trilling of vibratie.”

Daar had ik nog niet over nagedacht toen ik hier kwam wonen. Eens zien, ik woon op nummer 74. Volgens de berekening is dat dan 7+4=1+1=2. De uitleg is:

“De 2 is een gevoelsgetal, ook wel het ‘zwaantje’ genoemd. Wie kent er niet het uiterst romantische beeld van 2 zwanen die met gebogen hals in de vorm van een hart tegenover elkaar zitten. De tegendelen komen bijeen, mannelijke en vrouwelijke energieën ontmoeten elkaar zeer harmonieus. De bewoners houden rekening met elkaar, waardoor de samenhorigheid toeneemt. Mensen kunnen het gevoel hebben dat ze voor elkaar geboren zijn. Er is toegeeflijkheid en een sterke uitwisseling van emoties.

Doordat de tegenpolen er mekaar ontmoeten zal er ongetwijfeld ook wel eens twijfel heersen. Toch is het er prettig en gezellig wonen. Het dagelijks leven verloopt er soepel en afgerond, met de keuken als middelpunt van het huiselijke leven.

In een 2-huis bestaat niet zelden de neiging om een barricade op te werpen tegen de buitenwereld, het is ineens veiliger wonen binnen deze huiselijke cocon. Het is hier echter wel belangrijk om zich niet helemaal door de emoties te laten overweldigen.”

Nou nou, dat is leuk. Jammer dat ik alleen woon en niet vaak thuis ben. Misschien dat ik een beter passend huis kan vinden als we het eens met een ander getallenstelsel proberen met behulp van een handige converter.

74 in hexadecimaal wordt 4a. Hmm, dat is ook nog eens lastig. Een van mijn vorige huisnummers was 65-IV. Wordt dat dan 6+5 of 6+5+4? En wat doe je met 1 bis a? Laten we er maar van uit gaan dat 4a 4 wordt.

“Het 4-huis verschaft de bewoners in grote mate zekerheid en stabiliteit. Hier vindt men bescherming. Het leven wordt ernstig genomen en vaak is men er erg zuinig. In een 4-huis wonen meestal mensen die een sterk ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel hebben en een zeer geordend leven leiden. Normen en waarden zijn belangrijk, en men bouwt aan de toekomst.

In een 4-huis kom je er emotioneel wel wat bekaaid af, en ook de seksualiteit kent geen duidelijke hoogtepunten. Eigenlijk gaat alles wat moeizaam. Wanneer je heel lang in een 4-huis woont neemt de kans op een depressie toe.”

Huu depressies en slechte seks, nee. Dat lijkt me ook niets. Eens kijken wat we kunnen regelen met binair. 74 wordt dan 1001010, dus dat is samen 3.

“In dit huis verlopen de contacten soepel en eventuele tegengestelde karakters kunnen toch in harmonie met elkaar omgaan. De bewoners hebben een positieve instelling, en zien de dingen soms mooier dan ze zijn, ze zijn succesvol en hebben een druk sociaal leven. Ook seksueel komt men in dit huis goed aan zijn trekken, maar vooral op geestelijk vlak zullen de bewoners elkaar kunnen vinden.

Het 3-huis staat open voor anderen, en er vinden dan ook vaak gezellige bijeenkomsten plaats, waar zowel wereldse als spirituele onderwerpen aan bod kunnen komen. De bewoners staan in de buitenwereld meestal bekend om hun hulpvaardigheid of maatschappelijke betrokkenheid. Het risico is daardoor groot dat men teveel hooi op zijn vork neemt. Ook wordt in een 3-huis vaak verkwistend omgesprongen met energie en met geld.”

Ik ben dus sociaal, succesvol, positief en ik sta goed bekend in de buitenwereld. Nou, dat lijkt me prima kloppen. Ik ben op zich dan weer niet verkwisten met energie en geld, maar ach, zo’n huisnummer kan natuurlijk ook niet alles goed hebben…